Piştî têkçûna serhildana Şêx Seîd û di pê re jî ya Agirî, dewleta tirk bi her awayî, li ser kurdan zilm û zora xwe dijwartir kir. Mirovên ku beşdarî van serhildanan bûn îdam kirin û malbatên wan jî surgûn kirin. Li ser kurdên mayî zulm û zora xwe sîstematîk meşand.

Ev zulm û zordarî ji xwe li bajaran herdem li ser kurdan hebû ye. Lê li gundan taybetmendîyeke vê zulm û zorê hebû. Leşker û rayedarên dewletê herdem li gund tune bûn ku hebûna xwe bi wan xuya bike. Loma jî dema ku diçûn gundan, bi dijwarî û rengekî sîstematîk çavên gundîyan dişikandin. Ango ev jî metodek ji gelek metodên dinê yê zul û zorê bû.

Weke mînak çawîşek û du heb leşker diçûn gundan, temama gelîyên gund li meydana gund dicivandin û dest bi sixêf û lêxistinê dikirin. Gelek caran rayedarên ku wiha dikirin bi xwe kurd bûn. Ango kurden cahş! Lewra dewletê dixwest kurdan bi destê kurdan bixîne. Herweha ev polîtîka, îro jî berdewam dike.

Li gundê Hêşerîyê, ku bi Qoserê, navçeya Mêrdînê ve girêdayîye qereqolek hebû ye. Çawîşê vê qereqolê her ji çend rojan carekê dihere nav gund, temama xortan dide hev, wan ji karê wan dide hev û dibe karê qereqolê bi wan dike. Êdî her ji çend rojan birina van xortan kiriye adetek. Lê yek caran hinek ji van xortan xwe vedişêrin û narin karê qereqolê.

Dîsa carek ji caran, çawîş û du heb leşker tên nav gund û li dor 30 xortî li hewşa mala Birê Hecî didin hevdû. Çawîş, van xorta yek bi yek nas dike. Dinere ku xortêk kêm e. Dizane ku wî xortî xwe veşartîye. Loma çawîş bi tirkî, ji Birê Hecî dipirse; ‘ka ev xort li kuder e?’.

Dema vê pirsê dike, Ahmedê Elî, bi kurdî ji birê Hecî re dibê ‘bêje çû ye Qoserê’. Dema Ahmedê Elî vê gotinê dibêje, Çawîş difitile ser wî û bi kurdî jê re dibêje ‘te got çi?’. Piştî Ahmedê Elî dibîne ku çawîş kurd e, ji tirsa devê wî kilît dibe û nema kare tişkî bêje. Lewra wî berê zulma leşker dîtîye û dizane wê carê jî ê çawîş çi bîne serê wî.

Ahmedê Elî xortekî hûr û zeîf e. Wê sibê serê xwe bi cilêt kur kiri ye, desmal û egala wî jî li serê wî ye. (Li berîya Mêrdînê, bikar anîna desmal û egalê, adeteke ji ereban hatî ye. Herweha cîranê erebanin.). Çawîş jî merivekî girs û asabî ye.... Dîsa jê dipirse û dibêje; ‘De ka careke din bêje, te got çi?’ û bi hêrs, rimi rim ji ber lingên wê tê û ber bi Ahmedê Elî dihere. Ahmedê Elî sekinîye, temama laşê wî di lerize û nema dikare bipeyive. Çawîş, egala wî ji serê wî dike, desmala wî dixîne qirika wî û baş zeft dike. Egalê jî dike du-sê qat û dest pê dike, bi hêz, heta kare li serê wî dixîne. Yek dudû, sisê, çar, deh bîst, sî... êdî lêxistina egalan ji hesab derdikeve. Her ku egalê li serê wî dixîne, dewsa wê bi qasî tilîyekê radibe. Ahmedê Elî dike qîrîn lê çawîş lêxistina bi hêztîr berdewam dike.

Çawîş destmal di qirika wî de zeft kiriye û her lê dixîne. Rebenê Ahmed hewl dide da ku xwe ji nav destê wî xelas bike lê nikare... Ji xwe berê hûr û zeîf e, destmal jî di qirikê de ye û vê lêxistina dijwar jî ew ji taqet xistî ye. Xwe li vîyalî û wîyalî davêje lê çawîşê zalim wî bernade. Hevdû le temama hewşê digerînin. Ahmed dinere çare tune ye û ev lêxistin bi dawî nabe. Loma ji ber jana serê xwe û bêçare yî, di nav lepê çawîş de vêdikevê digirî. Lê çawîş guh nade girîyê wî û lêxistina xwe berdewam dike, heta dibetile dawîyê di sekine û wî berdide.

Yê ku vê lêxistinê dike çawîşek e û du heb leşker jî bi wî re ne. Li gor 30 heb xortên gund jî li wan dinerin û kes ji wan nikare tiştekî bike. Ango yê ku tiştekî bêje an jî bike, ê çawîş li wî jî weke Ahmedê Elî û hîn xerabtir bike.

Bûyerên bi vî rengî li gundê Hêşerîyê gelek caran pêk dihat. Lê heta van xortan biryar dan û li hember vê zulm û zorê serî hildan. Ez ê careke din, vê serhildanê binivîsim.

Li Kurdistanê bi hezaran bûyerên bi vî rengî qewimîn e. Ev, ji hezaran yek e. Birêz Îsmaîl Beşîkçî, vê zulm û zora dewletê ku bi helwesteke sîstematîk li ser kurdan meşandîye, gelek caran vegotî ye. Berê çawîşekî, bi du heb leşker dikarîbû temama gundî bidana hevdû û bi şelmaqa di nav wan keta. Lê îro çawîşek û du heb leşker nema dikarin kurdan li meydana gund bidin hevdû û bi şelmaqa di nav wan ke ve. Êdî kurd ne kurdên berê ne û îro hesab dixwazin.