Müjdeyi eski arkadaşım, Nahçivanlı Talabani verdi: “Mikail dünya şampiyonu oldu! Dün King boksing üzere dünya şampiyonasının gerçekleştirildiği Yunanistan’dan Almata’ya döndü. Havaalanında onlarca arabayla karşıladık”.

Mikaili biliyordum. El aksakalı, büyük Kürt yurtseveri, rahmetli apê Arif’in oğluydu. Mikail’i aradık, bulamadık. Yakın arkadaşları ve öğrencileri zaferi kutlamak için alıp bir yerlere götürmüşler mutlaka, diye düşündüm”. Öyleymiş.

King- boksig üzere süper ağır derecede (91 kg.dan yukarı) dünya şampiyonunu, kaba-saba birisini beklerken; yumuşak davranışlı, fikir yürütmesiyle aydınım diyenlere taş çıkartan mütevazı bir gençle karşılaştım. Ağırbaşlı, saygılı.

Beş-on dakikada hakkındaki gıyabi bilgilerimi kendisinden duyduğum bilgilerle pekiştirdim.

Sohbet esnasında Mikail’in sporcu kaynayan bir ailesi olduğunu öğreniyorum; Altı kardeşinin tamamının spor geçmişi varmış: İsmail, uluslar arası ölçekte spor üstadı, King-boksig üzere Dubrovnik (Hırvatıstan) şampiyonasının kupa sahibi, Yusuf, boks üzere Azerbaycan öğrencileri arasında cumhuriyet şampiyonu, Mahmut, judo üzere spor üstadı, Rustem, koşu üzere Azerbaycan şampiyonu, Arif, gençlik yaşlarında halterci...

Ne var ki, Mikail’le tanışmamıştan önce planladığım söyleşi senaryosunun hilafına spor konusunda fazla konuşmadım kendisiyle. Karşılaştığımız ilk dakikadan “bu gençte bir cevher var” diye düşünmüştüm. Bu düşünce sohbetimizi değişik yönlere çekti ve ilk görüşümde yanılmadığıma emin oldum.

“Mükemmelliğe çan atmak her bir insanın doğasında vardır. Uğraştığı işte kamilleşmek her bir insan oğlunun hakkıdır aslında. Ancak bir çoğumuz bu hakkımızı kendi kendimize reva görmüyoruz. 1991’de ilk kez Kazakistan şampiyonu olduğumda, önümde dünya şampiyonu olma görevinin durduğunu hissettim ve ilk başta bu görevin ağırlığı altında ezileceğimi düşündüm. Sonradan şampiyonluğun görevim kadar, hakkım olduğu fikrine vardım. Hakkımı elde etmeliydim. “Hak verilmez, alınır” diye bir söz var; bunu siyaset için kullanırlar genelde. Her işte böyledir. Hakka ulaşmak gerekir. Bu da emekle, çabayla ve mükemmelleşme ile olur. Finans okuyorum. En fazla para kazanmak için değil (milyona kadar saymasını bilmeyen milyoncular tanıyorum), en iyi olmak için, bu işte nispi de olsa mükemmelliği yakalayabilmek için okuyorum. Gençler arasında toplumsal çalışmalar yürütüyorum. Hep genç arkadaşlarla öncüllük haklarına sahip çıkma tartışmaları yürütüyoruz. Topluma öncüllük, kişinin kendisini yenmesi, potansiyel imkanlarını yoğun emekle ortaya çıkarabilmesi ile başlar ”.

Güzel bir yanıt, diye kendi kendime düşündüm.

Şöyle yanıt verdi:

“Bazıları politikaya hastalık olarak bakıyor. Esprisi de var bunun. Hekim hastasına sormuş: “Haftada kaç defa siyasetle birlikte oluyorsunuz?”. Görüyorsunuz, fıkra konusu bile olmuş. İster sporcu, ister şair… olunsun, siyaset dışında bir yaşam düşünemiyorum. Hep siyasetin malzemesi olarak kullanılmaya çalışılan Kürtler açısından bu olgunun ciddiyeti iyi anlaşılmamıştır. “Ben siyasetin dışındayım” biçiminde sözler duyuyoruz sık-sık yurttaşlarımızdan. Bu sözlerin gerçek anlamı şudur aslında: “Ben siyasetin malzemesi olmaktan memnunum”. Fransa eski cumhurbaşkanı Şarl de Goll’un şu sözlerini çok sevmiştim: “Siyaset, siyasilere itibar edilemeyecek kadar ciddi bir iştir”. Başka bir Şarl’ın, 19. yy. Fransız yazarı ve siyasetçisi Şarl Montalamber’in sözleri ise daha çarpıcıdır: “Siz siyasetle uğraşmasanız, siyaset sizinle uğraşır”. Gerçek budur. Bence, halkımızın her bir ferdinin “siyasilere itibar etmeyecek kadar” her siyasi konuda, ama her konuda kendi bireysel görüşü olmalı ve herkes görüşünün takipçiliğini yapmalıdır. Böylece, toplum olarak siyasetin malzemesi olmaktan kurtulabiliriz.

Yine soruyorum:

Kürdistan yukarıdadır; hayallerimizin zirvesinde. Onu görmek için dünyanın neresinde, hangi makamda ve mevkide durursan dur, başını yukarı kaldırman gerekir. En yüksek zirve Kürdistan’dır.

“2006’da gitmiştim Özgür Kürdistan’a. Kent-kent dolaştım. Etkilendiğim çok şeyler oldu. Dünyanın en güzel, en samimi, en hoşgörülü insanlarının yaşadığı memleket olarak kaldı belleğimde. Kürdistanlıların doğaya, hayvana yaklaşımları da farklıydı; içtendi, doğanın kendisi kadar temizdi. Mele Mustafa Barzani’nin mezarını ziyaret ederken, mezarın sadeliği, gösterişten uzaklığı, büyük Kürt önderinin mezar taşının diğer mezar taşlarından seçilmemesi dikkatimi çekti ve taktir ettim. Kürdistan’da diğer önemi ve ilgi çekici bir nokta da Türkmen ve Asurilerin bölge hükümetinin desteği ve yardımı ile kendi ana dillerinde eğitim görmesi oldu. Uygar ve hoşgörülü bir devlet kuruluyor Kürdistan’da. Bu, çok sevindirici. Milli azınlıklara hoşgörülü yaklaşılan ve onların her türlü kültürel gelişimlerine destek verilen vatandaşı olduğum Kazakistan’ı kıyasladım Kürdistan’la. Bence, şuan Kazakistan’da hızlı ekonomik ve sosyal gelişmenin temel nedeni, mevcut hükümetin müdrik milli politikasıdır.”

Son olarak da şunu sordum:

“Uça-uça giderim! Öyle bir fırsat olursa, gücümü yüze katlayıp yeniden şampiyon olurum. Kesin olurum. “Ey Reqib”in sedaları altında dünya olimpiyat oyunlarında Kürdistan bayrağını dalgalandırırım!”

Arzun çın olsun Mikail!