İnsan neden günahlıdır sahi?

İnsan neden günahı bu kadar sever tüm yıkıcılığına rağmen?

Ben bugün rüyama yatarken bir insan gördüm, günahlı.

Günahın merdivenlerinden büyük bir şehvetle çıkarken korkudan tir tir titreyen oydu.

En sevdiği arkadaşı için bir mızrak taşıyordu içinde.

Ama masum masum gülerek.

En güvenilir bilerek kendisini.

İhanetin dönülmez yollarında dolanıyordu.

Arkadaşını sevdiğini söylerken

Ağzında dolanan sözcükleri bir yalanı soluyordu.

Elleri ile sevgilisini tutarken

Bir akrebe benzeyen sinsiliğini ne çok da saklamaya çalışıyordu.

En sevdiği arkadaşına seslenirken

Bir karanlık boşluğa seslenir gibiydi, yani o kadar umarsız ve sıkkındı.

En sevdiğinin gözlerine bakarken,

Gözleri o ana ihanet edercesine birer buzdan kristale dönüşüp kırılıyordu ama farkında değildi o.

Kocaman kocaman cümleler kurarken,

Kendisi dahi o cümlelerin sıradanlığından nefret edercesine hıçkırıyordu.

Ara sıra sessizliğe gömülürken,

Gizli sevgilisini düşünerek bugünden intikamını alıyordu.

Sevgilisi ile sevişirken,

Gözleri en çok bir başkasını arıyordu.

Arkadaşına dokunurken,

Bir panter gibi her şeyi söküp alıp gidiyordu.

Farkında olmadığı tek şey vardı

Fark edilmişliği.

İnsan neden günahlıdır sahi?

İnsan neden günahı bu kadar sever tüm yıkıcılığına rağmen?

Ben bugün bir insan gördüm günahlı rüyama yatarken.

Günahın merdivenlerinden büyük bir şehvetle çıkarken korkudan tir tir titreyen oydu.