Carna mirov ji nişkave nûçekî di bihîze; tevzinok bi laşê mirov’re tên û xwun li mirov sar dibe. Dema îro min Kurdistan-post xwend wiha li min hat. Şoreşgerê hêja Orhanê Sersipî çubû ser dilovanîya xwe. Min û Orhanê Sersipî sala bi hevre derbas kiribû. Ev sal ne salê mîna salê dî, yên normal bûn.
Hunermend Seher Dilovan pistî navbereke 3 salan, Albûma xwe ya 10min pêskêşî guhdarên xwe kir. Album di serê meha hezîranê de derket û bi tevahî ji 10 sitranan pêk tê.
Her carê ku ez nûçek li ser ‘’Xwekuştin’’ê di xwînim, bala min diçe zaruktîya minî li êlihê û rewşa zaruk û ciwanên li wir. Ma gelo çima ciwan xwe di kujin ? Ma pirsgirêkên ciwanan çi’nin ? Gotara ciwan tê wateya xort û keçan.
Wê sibê bi dil xemgînîyekî ez ji xew şîyar bûm. Ev serê çend rojane ku min di xwest nivisarekî li ser Salîha Şener ê bi nivsînim ji ber li Amedê di salên 90-î de me di gelek rojîyên birçîbûnên de bi hevre cî girtibûn. Û ji ber ku ez xwe deyndarê vê nivîsê di bînim û ji ber êş û kûlên vê jina kedkar û berxwedanvan.
Lê belê hatiye destnîşankirin ku zimanê kurdî tenê bi TZPKurdî nayê xilaskirin. Jixwe pirsgirêka ziman ne tenê pirsgirêka hin kes, sazî û rêxistinan e, berevajî pirsgirêka gel û neteweyê bixwe ye. Wê gavê çareserkirina vê jî dê bi piştgirî û hevkariya hemû sazî û dezgehên kurd çêbibe.
Zimanê xwe kêm dibînin! Zimanê xwe nizim dibînin! Zimanê xwe feqirok û rebenok dibînin!
