Bir insanın, acı, korkunç ve büyülü hikâyelerle büyüdüğü bir coğrafyadan belki de hiçbir hikâyesinin olmadığı bir başka coğrafyaya öldükten sonra götürülmesi hangi ‘kutsal tarihin’ ve hangi ‘kutsal coğrafyaların’ vicdanına sığar. Yani hangi insan yaşamak istemediği bir yere gömülmek ister ve hangi insan bütün ömrünü geçirdiği yere gömülmek istemez ki? Bu da, azınlık olmanın, öteki olmanın, başkası olmanın vermiş olduğu bir yazgı olsa gerek. Ölürken sürgün olmak kolay mıdır.

Aynen sanatçıların kurumlaşma ihtiyacı gibi, Kürd Aydınlanması´nın ışığını merak eden, arayan ona ihtiyaç duyan insanların onu bulabilecekleri yıkılmaz, ve her türlü politik yalpalanmayı atlatabilecek en önemli kuruluşu bir an önce gecikmeksizin kurulması gereken Kürd Tarih Kurumu olacaktır.

Evliya Çelebi, altı ciltten oluşan ‘Seyahatname’sinin dördüncü cildini Kürdistan’a ayırmıştır. Ortaçağdaki çoğu Kürt şehirlerinin kendi dillerinde, kendilerine ait bayrak, ordu ve yasalara sahip emirliklerden oluştuğunu yazar. Kürdistan ile ilgili öyküsüne Dicle ve Fırat’ın kaynağının Kürdistan’da bulunduğunu söylemesi ile başlar.