Son günlerde Kürt’lerin ağzından düşmeyen bir söz var. “Demokratik ulus isteriz.” İki Kürt yan yana gelmesin, düşünüp taşınmadan ikisi bir ağızdan “Demokratik ulus isteriz!” diye bağırıp durur. Doğrusu Kürtlerin “Demokratik ulus isteriz!” sloganını duyduğumdan bu yana bir türlü bu slogana ısınamadım, bu sloganı doğru bulmadım. Bu slogandan korktum, kaygılandım. Çünkü bu sloganın koyunlara zarar verdiğini düşünmeye başlamıştım. Bu benim eksikliğim mi diye düşünerek günlerce eve kapanıp demokrasiyle, ulusu araştırdım; araştırdıkça bu sloganın koyunlara zarar verdiği konusundaki kaygılarım azalacağına arttı. Eğer bu sloganın koyunlara bir zararı olmadığına inansaydım asla bu yazıyı yazmayacaktım. Bırakın “Demokratik ulus isteriz!” diye bağırıp dursunlar Kürtler. Kimseye zararları yok, kendilerinden başka. Neme lazım. Ama işin içerisine koyunların sağlığı,can güvenliği geleceği girince iş değişti. Düşündüm taşındım vakitsiz olarak yaylanın ortasında okunan bu “Demokratik ulus isteriz!” talebinin koyunlara zarar verdiğini anladım ve koyunları kurtların saldırısından korumak, uyarmak için oturdum bu yazıyı yazdım. Eh yaylada benim de topal bir koyunum var. Vakitsiz yaylamızda okunan ezanın topal koyunuma zarar verdiğini gördükten sonra bir şeyler söylemek benim de hakkımdı. Çünkü bu kocaman dünyada elimde kala kala o topal koyun kaldı.

Bu yazıda ulusla, demokrasi hakkında birkaç söz söylemeye çalışacağım, varın siz Kürtlerin ”Demokratik ulus isteriz!” şiarının koyunlara zararlı olup olmadığına karar verin. Benden söylemesi. Sonra koyunları yitirdiğinizde birileri bizi uyarmadı demeyin.

Ben bir politikacı değilim bir roman yazarıyım. Ama Kürt politikacılarını dinlerken, izlerken şaşırır kalırım. Biri ortaya bir söz atmayıversin; hiç düşünmeden, tartışmadan, ölçüp biçmeden, sözün yararlarını ve zararlarını tartmadan atlayıverirler sözün üzerine. Ben bu eksikliğin Kürt politikacılarına has olduğunu düşünürdüm, geçen gün internette sörf yaparken Türk sosyalistlerinin sitesine girdim. Aman Allah’ım o da ne ? Kocaman puntolarla ”Demokratik ulus isteriz!” sloganıyla karşılaşmayayım mı. İnterneti kapatıp kaçtım. Anladım ki bu iş bulaşıcı.

Önümüzde insanlığın yüzlerce yıllık yaşanmış deneyimi var. Ama kimsenin çevresine baktığı yok. Politikacılarımız içerisine hapis oldukları yumurtanın kabuğunu kırmayı bir başarsalar dünyanın yumurtanın içinden ibaret olmadığını, yumurtanın kabuğu dışında devasa bir evrenin olduğunu görürler. Ama bunu başaramıyorlar. Yumurtanın içerisinde dönüp duruyorlar, hayatın yumurtanın içerisinden ibaret olduğunu zannediyorlar. Böyle zannettikleri için bir türlü başları beladan kurtulmuyor, bir türlü rahat bir gün yüzü görmüyorlar. Biri kalkıp yumurtanın dışında devasa büyüklükte bir evrenin, yaşamın olduğunu söylese kızıyorlar, anında bu aptallıkta bulunan insanı susturuyorlar. Geçenlerde bir Kürt politikacıyla konuştum. Gök gibi gürledi, şimşek gibi çaktı, bütün dünyayı nasıl kendilerine düşman ettiğiyle övünmeye başladı. Şaşırdım kaldım. Galiba bu tür politikacılar yalnızca Kürtlere hastı. Çünkü dünyada hiçbir halkın politikacısı düşmanlarını artırmakla övünmez. Bu aklı başında insanın yapacağı iş değil. Galiba konumun dışına çıktım. Ama ne yapayım her şeyini kaybettikten sonra elinde kala kala bir topal koyunu kalmış bir insan olarak serzenişlerimi bağışlayın.

Şimdi konumuza dönelim. Bakalım ”Demokratik ulus isteriz!” sloganı koyunlara zarar veriyor mu, vermiyor mu?

ULUS VE DEMOKRASİ.

Bu üzerinde derin düşünülmesi, araştırılması gereken bir konu ama ben bu küçük köşe yazısında bu konuyla ilgili düşüncelerimin ana fikrini açıklamakla yetineceğim.

Ulus ve demokrasi aynı şeyler değil.”Demokratik ulus isteriz” sloganıyla meydanlarda bağıran insanların en önemli yanılgısı ulus ile demokrasiyi yekpare bir bütün olarak görmeleri. Ulus farklı sosyal sınıflardan oluşmuş bir olgudur. Demokrasiyse bir devlet yönetimidir. Devlet bir sınıfın diğer sınıflar üzerinde baskı aracıdır. En demokrat devlet bile bu karaktere sahiptir. Demokrasiyi ulusa indirgediğinizde devletin sınıfsal karakterini inkar etmiş olursunuz ki bu sloganı atan dostlarımın en büyük yanılgısı da bu. Bu düşünceleri ülkemizde ilk kez savunan ünlü Türk milliyetçisi, düşünür Kürt Ziya Gökalp’tır. Ziya Gökalp’e göre ulus yekpare bir bütündür. Ulusun içerisinde karşıt sınıflar yoktur. Sadece ulusu oluşturan ayrı “zanaatkar” meslekler vardır. Daha sonraları Alparslan Türkeş’te Dokuz Işık adlı kitabında bu düşünceleri savunur. Türk ulusunda sınıfların olmadığını sınıfsız sömürüsüz bir ulus olduğunu iddia eder. Ülkemizde bu düşünceyi Kemalistler, panislamistler de savunur. Bu kesimlere göre, Türk ulusu yekpare bir bütündür. Ulusun içerisinde karşıt sınıflar yoktur. Durum böyle olduğuna göre devlet, tüm ulusundur. İslamcı siyasetçiler de İslam dinin bulunduğu toplumları, devletleri yekpare bir bütün görür ve İslam toplumlarının içerisinde karşıt sınıfların olmadığını savunurlar. Düşüncelerini farklı argümanlarla ifade etseler de hepsinin söylediği söz aynı kapıya çıkar. Yani bu nehirler farklı yöne akıyormuş gibi görünse de hep aynı denize dökülür. Eğer gerçektende İslam toplumlarında ya da ulusal devletlerde karşıt sınıfsal ayrışımlar olmasaydı bu insanların söylediklerini dikkate alabilirdik; ama aklı selim her insan gerek İslam toplumları olarak adlandırılan aslında kapitalist toplumların en ilkel tarzı olan ülkeleri gerek Kemalist devlet olarak adlandırılan ülkemizin sosyal, ekonomik yapısını analize ettiğinde karşısına dünyanın en acımasız sömürü ve adaletsizlik çarkı çıkar.

2007 yılında yapılan bir araştırmada ülkemizde üst tabakayla alt tabaka arasındaki uçurum artığı, 2006 yılında sınıflar arasındaki gelir adaletsizliğinde dünyada 76. sırada olan ülkemizin 2007’ de yapılan araştırmada sınıflar arasındaki gelir adaletsizliğin dağılımında dünyada 96 sıraya yükseldiğini görürüz. Gelir adaletsizliğinde 96. sıraya yükselen ülkemiz; milyarder yaratmada bir önceki araştırmada dünyada 12. sıradayken 2007 yılında yapılan araştırmada dünyada en çok milyarderi olan 8. ülke olmuştur. Kişi başına düşen milli gelir iki binlerde olan ülkemiz kişi başına düşen milli geliri otuz binlerin üstünde olan birçok Avrupa ülkesinden, dünyanın en büyük ikinci ekonomisi olan Japonya’dan daha çok milyarder üretmiştir. Japonya’nın 24 milyarderi bizimse 35 milyarderimiz var. Sosyal adaletiyle övünen AKP’nin adaleti işte bu. Alt sınıflarla üst sınıflar arasındaki uçurum derinleştiği halde milyarder sayımız süratle artmaktadır. İşte milyarderlerimizin listesi: